Schaats- en Skate Vereniging Zwanenburg e.o.

100 jaar Sportief en gezellig !

16-jurrema-en-hoogenbos.png14-comes.png15-spandon.png18-daro.png10-van-der-geest.png17-vobi.png11-abc-stalling.png07-vanlaar.png01-ctspromo.png02-deni.png05-profile.png19-lominck.png12-zaes.png09-breure.png20-entree-vert.png21-bakker-van-nieuwburg.png08-liewegje.png03-jan-vd-hoorn.png04-koopmans.png

facebookmailrss

Schaatslinks

KNSB
Kunstijsbaan Haarlem
Het laatste schaatsnieuws
Schaatsen.nl van en voor alle schaatsliefhebbers

Shorttrack voor jong en oud in Haarlem

Rein Zurburg - Sigaren en sporten

rein

Het eerste wat opvalt aan de 83-jarige Rein Zurburg, is zijn pretoogjes. Bij alles wat hij over zijn sporten vertelt, zie je zijn ogen glimmen.

Rein is een sportman in hart en nieren; veel tijd in zijn leven ging op aan sporten. Schaatsen en fietsen waren de hoofdmoten, maar Rein heeft ook gevoetbald. 50 jaar geleden keepte hij bij DSW en De Volewijckers in Amsterdam. Rein laat een foto zien waarop hij in het doel te zien is: ‘Kijk, en daar helemaal links staat Abe Lenstra.’

 

 

 

 

 

Vroeger

Geboren op 14 januari 1928 in Amsterdam, begon Rein op zijn 14e met schaatsen.

Zijn eerste schaatskilometers legde hij af in 1942, vlak voor de oorlog. Hij reed van Haarlem naar Amsterdam over de Haarlemmervaart. ‘Er stond een ijzige Oostenwind, afschuwelijk,’ herinnert Rein zich. ‘Er woei een enorme storm, en terugkomen was onmogelijk.’ Het geluk wilde dat er een auto voorbijkwam, dus Rein kreeg een lift mee terug naar Amsterdam.

Na de oorlog waren er weinig mogelijkheden om te schaatsen; dit bleef volgens Rein beperkt tot de Nassaukade. ‘Zo leerde je vroeger schaatsen,’ vertelt Rein. ‘Je had geen slootjes in Amsterdam, dus schaatste je op de grachten. Tussen de kroegjes waren wedstrijdjes op het ijs om een pintje, en ondertussen rookte je een sigaretje.’

Rein was van beroep siersmid, bij een bankwerker in De Jordaan. Bij dansschool Merkenbach leerde Rein zijn vrouw Coba kennen, waar hij nog steeds mee samen is. Rein vertelt dat Coba hem opviel omdat ze mooi, donker haar had. ‘Die donkere krullen vond ik prachtig,’ zegt Rein glimlachend. ‘Ze draaide er zo een dikke pijpenkrul in, ongelooflijk!’

Toen hij na een tijdje met zijn vrouw op 4 hoog aan de Lindengracht woonde, wilde hij graag voor zichzelf beginnen. ‘Iets in metaal of sport, dat werd niks,’ zegt Rein. ‘Mijn zwager zei dat ik maar eens met zijn moeder moest gaan praten, want zijn vader had een sigarenwinkel.’ Zo gezegd zo gedaan, en Rein nam in 1965 de sigarenwinkel over. ‘Dat was in de 2e Tuindwarsstraat, en de winkel bestaat nu nog,’ vertelt hij. Een grappig feitje is dat de grootste concurrent van Rein niemand minder was dan Jan Jongbloed. ‘Tja, al die voetballers moesten naast voetballen ook gewoon werk doen,’ zegt Rein. ‘Jan deed het wel iets anders dan ik: hij ging met z’n benen op tafel zitten en gaf alsmaar pakjes sigaretten weg. Dat werkt natuurlijk niet,’ lacht hij.

 

Tochten rijden

Zijn eerste echte schaatstocht reed Rein in 1954, de Ronde van Loosdrecht op de Loosdrechtse Plassen, over een afstand van 120 kilometer. Deze tocht behoort tot de schaatsklassiekers van Nederland en was de eerste tocht die als rondewedstrijd werd georganiseerd. ‘Het was vooral een barre tocht,’ herinnert Rein zich.

Daarna volgden er meer, waaronder de Tocht der Tochten: de Elfstedentocht. Rein heeft deze maar liefst 6 keer gereden, waarbij hij 4 keer finishte:

1954 Bij deze eerste Elfstedentocht voor Rein mocht hij bij familie van zijn zwager overnachten. ‘Dat was me wat,’ vertelt hij. ‘Zij hadden daar zoiets van: komt die Amsterdammer naar Friesland om de Elfstedentocht te rijden!’ Rein reed deze tocht alleen, zonder maten of groep. Het was koud: Rein had zich ingepakt met kranten, die na afloop verpulverd waren van de kou. Dat was niet het enige: ‘op driekwart van de tocht werd 1 oog troebel. Ik dacht dat het door de vaseline kwam, maar bij een stop in Dokkum bleek dat ik sneeuwblind was. De laatste 25 kilometer heb ik toen met een afgeplakt oog uitgereden. In totaal heb ik er 11 uur over gedaan, maar de beloning was dat eerste Elfstedenkruisje!’
1956 Ook tijdens deze tocht was het koud. Bovendien was de tocht moeilijk door het hobbelige ijs. Door scheuren en zware sneeuwbuien was de baan heel smal.
1963 Tijdens ‘de hel van 63’ moesten ook Rein en zijn broer stoppen vanwege de historisch bizarre weersomstandigheden: ‘het was vreselijk. Ik ging bij Stavoren van het ijs, mijn broer was al eerder afgestapt.’
1985 Na 22 jaar kwam het er eindelijk weer van. Het dooide wel, maar het ijs was nog goed. Bij deze tocht was voor het eerst TV aanwezig, wat een hoop landelijke gekte veroorzaakte.
1986 Deze tocht was weer moeilijker vanwege de slechte ijskwaliteit: het ijs was hard en had veel scheuren.
1997 De laatste Elfstedentocht was –opnieuw vanwege het weer- een bijzonder zware: er werden gevoelstemperaturen gemeten van -18 tijdens windvlagen. Rein kreeg tot zijn teleurstelling last van zijn heupen en heeft moeten opgeven.


De verworven kruisjes heeft Rein door een kunstenaar in een stuk doorzichtig kunststof laten gieten. ‘Net een klomp ijs,’, zegt Rein, terwijl hij het op tafel zet. ‘Als herinnering aan die barre tochten in Friesland.’ In de bijbehorende houten houder zitten laatjes, waarin Rein zijn stempelkaarten bewaart.

Omdat het natuurijs tussen 1963 en 1985 niet goed genoeg was voor een Elfstedentocht, heeft Rein ook andere tochten gereden. Buiten Nederland onder andere in 1976 in Lahti in Finland, en in 1974 op het Mjøsa-meer in Noorwegen. Dat deed hij solo. ‘Dat deed ik nou eenmaal, ik reed alle tochten in mijn eentje omdat ik geen schaatsmaatjes in Amsterdam had in die tijd.’ In het vliegtuig naar Noorwegen zat Rein tussen de Friezen, boeren en de Nederlandse kernploeg. ‘Daar heb ik kennis gemaakt met de Keyzer-groep. Ik zat een sigaartje te roken en ze vroegen of ik erbij kwam zitten.’

Door deze kennismaking ging Rein 2 keer per week schaatsen op De Uithof in Den Haag. ‘Maar dat vond ik niet genoeg, ik wilde meer schaatsen,’ zegt hij. ‘Daarom ging ik ook in Amstelveen schaatsen (De Kleine Poel), en later ook op de Jaap Eden baan in Amsterdam.’

Rein is bescheiden over zijn eigen schaatstechniek: ‘ik heb maar zo’n beetje leren schaatsen op de grachten in Amsterdam, op z’n boerenfluitjes. Dat blijft altijd in je lijf zitten, hoe goed je techniek ook wordt. Op dat natuurijs was dat trouwens wel handig, want dan kon je niet anders dan hakkelen, over al die scheuren en hobbels.’

Trainen deed Rein op het strand in Zandvoort, waar hij en zijn vrouw een zomerhuisje hadden. ‘Met de kinderen gingen we lopen, zwemmen en fietsen. Daarnaast had ik een kano, waarmee ik in de zee door de hoge branding voer. Het recht houden van de kano was een zware klus en je moest er een goede conditie voor hebben.’

 

De IJsclub

Het 1e contact van Rein met IJsclub Zwanenburg was rond 1970, toen hij met zijn vrouw naar zwanenburg verhuisde. Er was toen een schaatsmarathon op het terrein van De Bataaf. ‘Ik kende hier niemand, maar ik kwam goed mee en in de laatste paar ronden ging ik zelfs een favoriet voorbij.’

Toen Rein rond 1994 stopte met schaatsen in de Uithof, werd er bij IJsclub Zwanenburg net gestart met het Jeugdschaatsen. Rein wilde graag les geven, maar moest een jaartje wachten. Vanaf toen heeft hij altijd lesgegeven, samen met Marjan Strikker. Hij bleef ook met de recreanten schaatsen op de dinsdag en donderdag en in die tijd werd hij zelfs gevraagd om voorzitter te worden van de IJsclub. Dit deed hij tot 2009, toen hij vanwege de operatie aan beide heupen gedwongen moest stoppen met sporten. Dat viel hem zwaar: ‘wat een drama. Ik heb echt moeten huilen van ellende.’ Ook het voorzitterschap heeft Rein toen neergelegd. Zijn prestaties en inzet zijn zeker niet onopgemerkt gebleven: Rein is inmiddels benoemd tot Lid van Verdienste van de Schaatsbond.

 

Rein Zurburg is een sportieveling van het eerste uur, vol met interessante en vermakelijke verhalen over zijn sportverleden. Mede door zijn sportiviteit en zijn jarenlange positieve inzet voor de IJsclub is Rein op 9 juni 2011. benoemd tot eerste erelid van IJsclub Zwanenburg. Op woensdag, 16 januari 2019  is Rein Zurburg op 91-jarige leeftijd overleden. 

 

*        *        *        *        *        *        *        *